برای صندلی نه جنبش!

چندی پیش جایی بودیم یکی از دوستان برای این لایحه جدید زنان امضاء جمع می کرد. مثل هزاران امضاء بی نتیجه ای که روزنامه نگاران برای مشکلات خودشون جمع می کردن. امروز تو سایت گویا دیدم برای لایحه ای که برای نیمی از جامعه است 2000 امضاء فقط 2000امضاء جمع شده.می دونید زور و پتانسیل جامعه فعال سیاسی وپای کار در کشور ما بیشتر از این نیست واین حقیقتی است که باید اون رو پذیرفت.برای همین هم هست که وزارت اطلاعات ما از جنبش های داخلی چندان واهمه ای نداره و هر وقط پای خارجی ها میاد وسط وحشت زده میشن.  

با تمام احترامی که برای جنبش زنان ایران قایل هستم و اون رو جدی می پندارم. اما گمانم بر این است که اگر برای کمپین یک میلیون امضاء تا حالا 10 در صد امضاها هم جمع نشده به خاطر اینکه برای هیچکس جز همون 2000هزار نفر این جنبش جدی نیست و بیشتر اونهایی هم که امضاء کردن فقط تا مرحله امضاء هستن ونه بیشتر.

اما در مجموع فکر می کنم شانس تصویب این لایحه در مجلس کمه؛ چون نزدیک انتخابات هستیم و نمایند گان ریسک نخواهند کرد. مگر دستور از بالا برسه که ظاهرا این لایحه چندان برای نظام حیاتی نیست که دستور از بالا روش بخوره. زنان با کمک نماینگان حاضر در مجلس باید مانور کنن که نام نماینگان رای دهنده به لایحه منتشر خواهد شد اینطوری لایحه حالا حالا ها بایکوته.از ترس قدرت وصندلی نه جنبش!