مرثیه ای برای روزنامه نگاران!

واقعا چه بر سر مطبوعات ایران و روزنامه نگارانش می آید. وضعیت خبرنگاران و روزنامه نگاران ایران به خصوص روزنامه نگاران شاغل در مطبوعات مستقل و اصلاح طلب بسیار آشفته تر از آن است که حتی به توان برای آن گریست.

توقیف های پی در پی موجب ایجاد مازاد نیرو در این حوزه شده و متاسفانه مدیران مسئول که خودشان به لحاظ عمدتا مالی و در درجه دوم سیاسی تحت فشار هستند به خود اجازه می دهند که هر رفتاری که می خواهند با روزنامه نگاران انجام دهند و دیگر روزنامه نگاران نیز عمدتا به دلیل دغدغه های مالی و امرار معاش حتی نمی توانند از همکاران خود دفاع کنند. دفاع که هیچ به راحتی بر جای همکاران خود تکیه هم می زنند.

متاسفانه روزنامه نگاران این روزها نه تنها قربانی تصمیمات حکومتی ؛که از سوی دیگر قربانی تصمیمات نسنجیده دست اندرکاران و مدیران مسئول مطبوعات می شوند.

یکی از دلایلی که امروزه روزنامه ها بیشتر از گذشته تسلیم خواست های حکومتی می شوند و نقد جدی به خصوص در عرصه های سیاسی در کشور رخت بر بسته است همین وضعیت ناخوشایند مطبوعات است. وضعیتی که روزنامه نگار دیگر در قبال سانسور مطلبش هم چاره ای جز خاموشی ندارد و در صورت مقاومت نیز دیگران یارای حمایتش را ندارند. در نتیجه سیستم بله قربان گویی روز به روز در جامعه پر رنگ تر می شود و امثال آقای کروبی برای حفظ خودشان در عرصه سیاسی تن به هر پاچه خوارگی می دهند و روزنامه نگاران آن روزنامه هم با حفظ اصول خود امثال حسن نیا را نصب العین خود  کرده و سکوت می کنند( هرچند نسبت به برخی از بی اخلاقی ها انتقاد داشته باشند). وهمین است در اعتماد و از جنس دیگر در روزنامه های دیگر.

به گمانم انجمن صنفی در این عرصه باید کمی محکم تر و جدی تر وارد شود اگرچه بعید می دانم.